Μουριά η κρεμοκλαδής (Morus alba pendula)
Η Μουριά η κρεμοκλαδής είναι φυλλοβόλο δένδρο μουριάς με κρεμοκλαδή συμπεριφορά. Αποκαλείται και “Λευκή κρεμοκλαδής μουριά”. Ιδιαίτερης εμφάνισης λόγω των κρεμαστών της κλάδων που φτάνουν μέχρι το έδαφος. Πυκνού φυλλώματος που δημιουργεί μια ξεχωριστή και αξιοπρόσεκτη συμπαγή λοφώδη κόμη στον κήπο ή στο πάρκο.
- Μέγεθος : Είναι σχετικά μικρού μεγέθους δένδρο με ύψος τα 4 m και πλάτος τα 3,5 m. .
- Φύλλωμα: Φύλλα φωτεινά καρδιόσχημα, μερικές φορές λοβωτά, ελαφρώς γυαλιστερά σκούρα πράσινα τα οποία αποκτούν κίτρινο χρώμα το φθινόπωρο πριν την πτώση.
- Άνθη : Ανθίζει Μάρτιο-Απρίλιο με μικρά κιτρινοπράσινα άνθη άνευ σημασίας, σε ταξιανθίες ίουλους. Παράγει μούρα εδώδιμα, λευκά στην αρχή και μοβ όταν ωριμάσουν αργότερα. Σε ευνοϊκές συνθήκες περιποίησης γίνεται πλούσια καρποφόρο φυτό. Οι μουριές είναι δίοικα φυτά (ξεχωριστά άρρενα και θήλεα) αλλά η pendula είναι θηλυκό φυτό. Υπάρχει και η στείρα ποικιλία pendula που δεν παράγει καρπό. Προσελκύει πτηνά.
- Θέση : Προτιμά κυρίως ηλιόλουστες θέσεις έως ελαφρά μικρής διάρκειας σκιά.
- Πότισμα: ποτίζεται κυρίως τους ζεστούς μήνες και σε περιόδους ξηρασίας. Όταν εγκατασταθεί και ενηλικιωθεί δεν χρειάζεται πότισμα.
- Έδαφος: ευδοκιμεί σε ευρύ φάσμα εδαφών από τα αμμώδη έως και τα αργιλώδη ακόμη και τα ασβεστώδη, με καλή στράγγιση, ύφυγρα, γόνιμα, από όξινα μέχρι και αλκαλικά (pH 5,0-8,0).
- Ανθεκτικότητα: Ζώνες ανθεκτικότητας (USDA/ΕΕ) 4-8. Ανθεκτικό στο ψύχος μέχρι τους -30°C. Δεν επιθυμεί ισχυρούς κρύους και ξηρούς ανέμους. Αντέχει στις υψηλές θερμοκρασίες, στην ξηρασία. Προσβάλλεται από σηψιρριζία (Armillaria), βακτηριακή σήψη, καψάλισμα φύλλων, έλκη, αποσύνθεση ξύλου, το ξυλοφάγο έντομο Xylotrechus chinensis, κ.ά.
- Συντήρηση/φροντίδα: Δέχεται κλαδέματα κλαδοκάθαρου, αραιώσεις κλαδιών, άρρωστων και ξερών, καλύτερα στην περίοδο λήθαργου του φυτού. Μια καλή περιποίηση της γυμνής κόμης τον χειμώνα οδηγεί σε πολύ διακοσμητική εμφάνισα του φυτού στον κήπο το καλοκαίρι. Πολλαπλασιάζεται με ημιώριμα μοσχεύματα το καλοκαίρι.
- Κατάλληλο: Φυτεύεται στον κήπο ή στο πάρκο ως μοναχικό ή σε ολιγάριθμες ομάδες, κατά προτίμηση σε κεκλιμένα εδάφη όπου προσφέρουν ενδιαφέρουσα εικόνα.
