Ελιά (Olea europaea)
Η Ελιά είναι γνωστή από αρχαιότατους χρόνους, με καταγωγή από την ανατολική Μεσόγειο. Σύμφωνα με την αρχαία ελληνική παράδοση, πατρίδα της ελιάς είναι η Αθήνα και η πρώτη φυτεύτηκε από την Αθηνά στην Ακρόπολη. Μακρόβιο πολύτιμο καρποφόρο αειθαλές δένδρο αργής ανάπτυξης. Οι ποικιλίες χωρίζονται γεωφραφικά, αλλά και ανάλογα με το μέγεθος καρπού ή τη χρήση του, σε μικρόκαρπες, μεσόκαρπες, μεγαλόκαρπες ή σε όσες προορίζονται για ελαιοπαραγωγή ή ως επιτραπέζιες, αλλά και μικτής χρήσης. Το Διεθνές Συμβούλιο Ελαιολάδου (ΔΟΕ) καταγράφει περί τις 139 ποικιλίες σε 24 χώρες. Στη χώρα μας σχεδόν κάθε περιοχή έχει και την δική της ποικιλία.
- Μέγεθος : σε ύψος φτάνει από 6 έως 9 μέτρα και στο ίδιο περίπου πλάτος..
- Φύλλωμα: φύλλα αντίθετα, λογχοειδή, δερματώδη, σκουροπράσινα στην άνω επιφάνεια και αργυρόχρωμα στην κάτω.
- Άνθη : άνθη λευκά-κρεμ, 4-πέταλα, πολύ μικρά, σχηματίζουν ταξιανθία βότρυ στα τέλη Μαΐου. Ο καρπός ωριμάζει και συλλέγεται τέλη φθινοπώρου αρχές χειμώνα. Η επικονίαση γίνεται κυρίως από τον άνεμο.
- Θέση : ευδοκιμεί σε ηλιόλουστες τοποθεσίες.
- Πότισμα: Ποτίζεται τακτικά αλλά με φειδώ, χωρίς υπερβολές. Οι ελιές είναι αρκετά ανθεκτικές στην ξηρασία. Κανονικά δεν χρειάζεται να ποτίζονται κατά τη διάρκεια του χειμώνα
- Έδαφος: Ευδοκιμεί σχεδόν σε όλα τα εδάφη ακόμα και στα πιο φτωχά, όξινα έως αλκαλικά (pH 5,5-8,0).
- Ανθεκτικότητα: Ζώνες ανθεκτικότητας (USDA/ΕΕ) οι 8-10. Απαιτεί τουλάχιστον 10 εβδομάδες κάτω από 12,2°C – 13,3°C για πλήρη έκφραση της ανθοφορίας. Αντέχει μέχρι και τους -7°C, όχι για μεγάλη διάρκεια. Οι αντίξοες ατμοσφαιρικές συνθήκες, προκαλούν αποβολή νεαρών καρπών. Δάκος (Bactrocera olea), Πυρηνοτρήτης (Prays oleae) Βαμβακάδα (Euphyllura olivina), κοκκοειδή, Ρυγχίτη (Rhynchites cribripennis) Ακάρεα, Βερτισιλλίωση, Γλοιοσπόριο (Gloeosporium olivarum) Κυκλοκόνιο (Spilocaea oleagina) καρκίνωση της ελιάς (Pseudomanas syringae pv. savastanoi).
- Συντήρηση/φροντίδα: Κλαδεύεται από φθινόπωρο έως και χειμώνα, και γίνονται καθαρισμοί της κόμης
- Κατάλληλο: ως γεωργικό και ως καλλωπιστικό στον κήπο, στην πόλη και παραθαλάσσιες περιοχές. Ηλικιωμένα δένδρα προσφέρονται λόγω του “γλυπτού” κορμού για μοναχικές φυτεύσεις, ή σε δενδροστοιχίες με νυχτερινό φωτισμό. Ο κορμός της ελιάς είναι οζώδης και καλύπτεται από τεφρόφαιο φλοιό.
